Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Καιρός



Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΟΥΝΑΚΙΟΥ του ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 03 Ιούνιος 2009 02:48
Αν είχε στόμα τούτη η Πλατεία και τι δεν θα ’χε να διηγηθεί! Ο καθένας από εμάς, κυρίως από τους παλαιούς μόνιμους κατοίκους, θα μπορούσε να αραδιάσει δεκάδες συγκινητικές και σημαντικές εμπειρίες της ζωής του, που έζησε σε τούτον εδώ το χώρο: Η πρώτη φωτογραφία του στον Κανάρη με τους γονείς του, πολυκοσμία στις μεγάλες γιορτές και τις παρελάσεις, συναντήσεις με συγγενείς και γνωστούς στον «πλάτανο», αλλά και με βιαστικά βήματα να τη διασχίζεις για να προλάβεις τις καθημερινές δουλειές...
Ας την αφήσουμε όμως να μιλήσει η ίδια η Πλατεία: «Μη με βλέπετε τώρα που είμαι πλακόστρωτη! Για αιώνες ήμουνα χωμάτινη. Μεσ’ τη σκόνη. Με αυλάκωνε φορές – φορές και ο Καλοπλύτης και έχανα την ύπαρξή μου. Το κύμα, παλιά, έβρεχε τα πόδια μου. Καμάρωνα την Ιωνία από μακριά καλύτερα. Τώρα οι πολυκατοικίες... Έζησα πολλά. ¶λλα ευχάριστα και άλλα να προσπαθείς να τα ξεπερνάς για να μη σε γεράσουν. Και δεν ξέρω ακόμα ποιες είναι οι περισσότερες στιγμές, οι πίκρες που πέρασα ή οι χαρές και οι γιορτινές μου μέρες.
Πότε παρατημένη σαν ορφανή να κλαίω τον πόνο και τη φτώχια που έβλεπα γύρω μου, πότε στολισμένη σαν νύφη να καμαρώνω και να χαίρομαι μαζί με τον ντόπιο τις ώρες της προόδου του. Όμως, δεν το κρύβω, πάντοτε μου άρεσε να με ζωγραφίζουν ή να με ωτογραφίζουν! Κοπέλα βλέπεις! Εξάλλου ήμουνα πάντοτε της εποχής μου. Είτε με κάρα σε πρώτη θέα είτε με μηχανοκίνητα τροχοφόρα ζω πάντοτε στο κέντρο ενδιαφέροντος του νησιού.
υτό και υπέφερα και έζησα πολλά: »Στρατεύματα εχθρικά με πάτησαν, κουρσάροι ξαμολήθηκαν πάνω μου, αίμα ντόπιων αιχμαλώτων με πότισε, προεστοί και Μητροπολίτης κρεμάστηκαν στα δέντρα μου, πρόσφυγες κατασκήνωσαν και ο πόνος τους αβάσταχτος, δεν άντεχα το κλάμα.
Κανονιές με κατάσκαψαν, αγιασμένα κόκαλα ανώνυμων Χιωτών θάφτηκαν στο κορμί μου. »Γενναίες αποφάσεις πάρθηκαν, σε τούτον εδώ το τόπο, από τον Πλαστήρα,που πήρα και το όνομά του. Τόχω καμάρι! Πολιτικούς λόγους άκουσα, άλλους με ενδιαφέρον, άλλους με αποστροφή. Σημαντικές προσωπικότητες γνώρισα και μου ανέβασαν το κύρος μου. Κοσμοπλημμύρες γιόρτασαν μαζί μου λευτεριά, δημοκρατία, γιορτές και πανηγύρια. »Τόσοι και τόσοι συναντηθήκαν στη σκιά του πλατάνου μου: Φίλοι καρδιακοί μετά από τόσα χρόνια που βρισκόταν στην ξενιτιά ξανασμίξανε στην πατρική γη.
Έμποροι έκλεισαν συμφωνίες μόνο με το λόγο της τιμής τους. Οικογενειακές και κοινωνικές υποθέσεις διευθετήθηκαν. Ναυτικοί περιέγραψαν τις περιπέτειές τους στους ωκεανούς.
Μικρά παιδιά έτρεξαν και έπαιξαν στο πλακόστρωτο. Πάντοτε πρόθυμη για καλωσόρισμα του κάθε ξένου, του δίνω την πρώτη καλή εντύπωση του νησιού. Τούτο τον καιρό αλλάζω και φορεσιά.
» Τι έχω ακόμα να ζήσω! Να με προσέχετε! Δική σας Ιστορία γράφω».
 
Copyright © 2019 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ .
ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK http://www.facebook.com/myrovolosgr
 

Αναζήτηση

Επισκέπτες

Έχουμε 24 επισκέπτες συνδεδεμένους