Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Καιρός



ανάλεκτα Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 24 Οκτώβριος 2005 07:38
Το βιβλίο αυτό είναι ένα μπουκέτο διαχρονικών κειμένων,που γράφτηκαν, πέρα από την ψυχρή λογική και δημοσιεύθηκαν σε Χιώτικες εφημερίδες.Τα συναντήσαμε, στη «Δημοκρατική» & στο «Χιακό Λόγο»ως Ιδιοτροπίες». Στη«Μυροβόλο» ως «Βίρα τις ¶γκυρες»& «Φευ...γάτη».

Κείμενα,ζυμωμένα με τον άνεμο του Αιγαίου, τον ακατάπαυστο αγώνα, το γλυκόπικρο βάσανο του έρωτα, το άρωμα του λεμονανθού, του γιασεμιού και της τριανταφυλλιάς στην αυλή της μάνας. Κομμάτια εμπνευσμένα από το ροδαλό φως της ανατολής, που γεννά ελπίδες κάθε αυγή, από τα παράλια της Μικρασίας.

 

Επιλογή, από μια δουλειά 10 ετών, γεμάτη από τη Χίο και τους ανθρώπους της, που σμίλεψαν τη δουλειά αυτή, η οποία βγήκε μέσα στα κείμενα, τρυφερή και σκληρή σαν της ζωής το μονοπάτι.

 

ΠΡΩΤΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
από τη Χιώτισσα καλλιτέχνιδα Δέσποινα Τομαζάνη για τα "ανάλεκτα" της Στέλλας Μπάκνη.

 


Τη θυμάμαι με ένα λουλούδι στο χέρι την άλλη μέρα, που είχα παίξει την Περσεφόνη πριν 17 χρόνια. Από τότε τη σκέφτομαι με εκείνο το λουλούδι στο χέρι. Τ' αγριολούλουδα φυτρώνουν στα απάτητα γι'αυτό και αντέχουν, λέω. Διαβάζω τα «ανάλεκτά» της. Συλλέγω στίχους, που λάμπουν μέσα στην άμμο του πεζού λόγου, όπως τα γυαλάκια στις παραλίες, όταν αστράφτουν στον ήλιο, γιατί κάποια ακτίνα πέφτει πάνω τους και τα κάνει αστέρια. Η ΣτέλλαΜπάκνη σχεδιάζει ξανά και ξανά έναν κόσμο άλλο απ' αυτόν που ζούμε, με τον «θαλασσινό σταυρό στο χέρι» στάζει αλμυρό νερό και λεμόνι πάνω σε όνειρα, που ξεψυχάνε στα βράχια της πραγματικότητας. Σχεδιάζει παραμύθια για πρόσωπα και καταστάσεις, που αναδύθηκαν μέσα από αυτά τα όνειρα και τολμάει μαρτυρίες με το ρίσκο του παραμιλητού, του αλλόκοτου. Συντάσσει το πραγματικό σαν εξωπραγματικό προτάσσοντας τη γενική πτώση πτώση των ουσιαστικών, (από της βιοπάλης της τη βαθιά μολυβιά), πριν την αιτιατική και αποφεύγοντας την ονομαστική, όπως και το πρώτο πρόσωπο. Ένα φαινόμενο που ξενίζει και προβληματίζει όποιον το προσέχει. Η σύνταξη των λέξεων αποκαλύπτει εδώ το κρυμμένο μεσοφόρι και όχι μισοφόρι μιας ποίησης, που ενεδρεύει κάτω από τον πεζό λόγο και που της αξίζει κάποτε να τη δούμε ολόκληρη, ολόγυμνη λαμπερή σαν καλοκαίρι, σκέφτομαι ενώ και η Στέλλα μου απαντάει μέσα από τα «ανάλεκτα»: «Το μόνο που φοβάται είναι να μη γίνει ποιητής. Φοβάται μην ξεχαστεί να κοιτάει τη θάλασσα και τα πουλιά της κι απολησμονήσει τ'άλλα όλα».

Δέσποινα Τομαζάνη- Ηθοποιός- Συγγραφέας- Σκηνοθέτης


 

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ:
Το βιβλίο «ανάλεκτα», της Στέλλας Μπάκνη, φανερώνει την εκλεκτή ευαισθησία της ψυχής και του νου της συγγραφέως του. Τα κείμενα που το αποτελούν, είναι σμιλεμένα με το μυροβόλο αγέρι της Χίου, το γαλανό του Αιγαίου και της φύσης τα υλικά, χωρίς να μένουν απ'έξω «τα βάσανα κι οι καημοί του κόσμου τούτου». Η αισθαντικότητα της Στέλλας δε μένει αδιάφορη μπροστά στην κοινωνική αδικία και την υποκρισία των βολεμένων αστών. Διαμαρτύρεται έντονα.
Αντιστέκεται, επαναστατεί, αναρωτιέται: «Πώς άντεξα εγώ, το ανθρωπάκι, να καταπιώ τόσα πολλά, τόσο βαριά, κι από πάνω να τραγουδώ;». Μα αυτό δεν είναι ο ποιητής; Αυτός που πάνω απ' όλες τις συμφορές, με την καρδιά συντρίμμι, αντέχει και τραγουδά.
Με ενδιαφέρον περιμένουμε το επόμενο τραγούδι της Στέλλας.

Τζούλια Διαμαντοπούλου

Φιλόλογος- ποιήτρια


***
Το βιβλίο η Στέλλα Μπάκνη, αφιερώνει στη μνήμη της μανούλας της (φωτό εξώφυλλου)και στην οικογένεια της, που τη στηρίζει.
***
To βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρεις θεματικές ενότητες:
1η:Πεζά
2η:Παραμύθια
3η:Ποίηση
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
1.Του μοναχικού βαρκάρη ΣΕΛΙΔΑ 13
2. Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού 16
3. Φωτεινά δάκρυα 19
4. Δραπέτες των ονείρων 21
5. Γυναίκες ανατολές 25
6. Φοβού την ¶νοιξη 28
7. Με το δοξάρι της τόλμης 31
8. Σαν ξέφωτο 34
9. Ισχυρές μετριότητες 37
10. Πετράδι στον κόρφο του Αιγαίου 41
11. Θυσία η σιγουριά του παρόντος για την αβεβαιότητα του μέλλοντος 46
12. Χαίρε του απρόβλεπτου ανέμου φίλη! 51
13. Δοκιμασίες 55
14. Παλεύοντας με τα θεριά 58
15. Της άνοιξης και της σκιάς 62
16. Ταξίδι στ' άγνωστο δευτερόλεπτο 66
17. Αριστερά της καρδιάς 71
18. Juba 74
19. Στην άκρη της έκλειψης 78
20. ¶δραξε τη μέρα 82
21. Σιωπηλό Αστέρι 86
22. Το μπλε ινδικό μαντηλάκι 90
23. Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει 94
24. Θεοφιλώ&... τον τόπο μου! 98
25. Ο μπερντές της Λενιώς 102
26. Πέρα απ' τις κλαγγές 104
27. Περιδίνηση 108
28. Της Ροδακινιάς τ; άνθη 110
29. Βιολιού νότα η ζωή του 112
30. Αθώα βότσαλα και κουταλάκια ετών 40 115
31. Ο πραματευτής 117
32. Πικρό μανταρίνι 120
33. Χτύπος σιωπής! 123
34. «Κρατάει χρόνια τούτο το άρωμα ψυχής» 127
35. Το πρώτο των ερώτων φιλί το πρώτο χελιδόνι 130
36. Στη σκηνή του 132
37. Πολιτικά μπακαλοτέφτερα, φακελωμένοι απελπισμένοι πολίτες 134
38. Μεσοπέλαγα 136
39. Χωρίς το πέπλο της λήθης 138
40. Το ποίημα του κόσμου 140
41. Εκεί που η θάλασσα σμίγει με τον ουρανό 143
42. Με είπε: «Ασημένια του, μικρή Αργεντινή του» 145
43. Επτά λέξεις κι ένα Ακόν 148
44. Της πλανεύτρας πανσελήνου 151
45. Θεατρικόν: «Η ανεμώνη» 154
46. Πορνεία και ξεφτισμένο βελούδο 156
47. Το ξύλινο ραδιόφωνο των αναμνήσεων μας 160
48. Ο θησαυρός του μικρού πειρατή 164
49. ¶δυτον 167
50. Μεθυσμένο ταξίδι 171
51. Παιχνίδι κάτω απ'τις ροδιές 174
52. Λύτρωση 177
53. Αγγελικό παραμύθι 170
54. Σμιλεύοντας το λευκό 183
55. Καθρεπτίζω το νου 187
56. Αστρολούλουδα 190
57. Το μινοράκι της βροχής 193
58. Το αγιόκλημα του Πελάγου 197
59. Αγγελομαχώ 200
60. Ροβόλημα 203
61. Πρωτοβλάστη 206
62. Διάφανος και Ζαχαρένια 208
63. ...Πέρα από τη λογική 211
64. Το κόκκινο παραμύθι 214
65. Η γραμμή του ορίζοντα έλαμψε ορατή, πυκνή κι αδιαπέραστη 217
66. Ανασκάλεμα ψυχής 219
67. Σιωπή 221
68. Φτερούγισμα το πρώτο 222
69. Ξέρεις μαμά 224
70. Παραλογισμός 225
71. Ανάκατο, μα ένα το άρωμα 227
72. Απορία μου 227 73. Μορφή 268

***

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΑ "ανάλεκτα"

"Μύριζε μελάνι το πρώτο βιβλίο της καλής συναδέλφου Στέλλας Μπάκνη, που μου έδωσε, προχτές, μετίτλο «ανάλεκτα» (εκδόσεις «άλφα πι». Η Στέλλα ξεκίνησε το 1990 τη δημοσιογραφική της πορεία από το ραδιόφωνο της «Δημοκρατικής», για να ασχοληθεί αργότερα και με το γράψιμο, τόσο μέσα από την ίδια εφημερίδα, όσο και από τη «Μυροβόλο» που εξέδωσε η ίδια ως εβδομαδιαία από το 2000.
Πλούσιοι οι γραπτοί καρποί του πηγαίου ταλέντου της που είδαν τη δημοσιότητα μέσα από της στήλες της «Δ», ΤΟΥ «Χιακού Λόγου» και της «Μυροβόλου» σκέφτηκε να τα συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο. Κείμενα που αποπνέουν μια ιδιαίτερη ψυχική ευαισθησία, αλλά και ανθρωπιά και έντονη διαμαρτυρία και αγανάκτηση. Καταθέσεις ψυχής για λα όσα μας ενοχλούν, όσα μας ευχαριστούν, για όσα μπορούμε να ονειρευόμαστε. Και όλο αυτά δοσμένα με ένα ιδιαίτερο γλαφυρό και πολλές φορές ποιητικό και λογοτεχνικό τρόπο που είναι πολύ ευχάριστος στην ανάγνωση. Το βιβλίο έχει δυο πρόλογους. Ο πρώτος της Δέσποινας Τομαζάνη και ο δεύτερος της Τζούλιας Διαμαντοπουλου Φιλολόγου- ποιήτριας. Συγχαρητήρια, Στέλλα, μέσα από την καρδιά μας και το βιβλίο σου να είναι καλοτάξιδο!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΕΖΟΥΛΗΣ- ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΛΗΘΕΙΑ"
***
"ανάλεκτα" της Στέλλας Μπάκνη Κείμενα που κατά καιρούς δημοσιεύθηκαν στις στήλες διαφόρων τοπικών εφημερίδων και καυτηριάζουν θέματα της επικαιρότητας και άλλοτε καθημερινά πολιτικά- κοινωνικά ζητήματα, επέλεξε να παρουσιάσει στο βιβλίο της «ανάλεκτα» η ιδιοκτήτρια της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Μυροβόλος» και του «Ράδιο Κιβωτός- Μυροβόλος» Στέλλα Μπάκνη. Ένα μικρό μόνο δείγμα από 63 κείμενα και 8 ποιήματα, περιέχονται στα «ανάλεκτα». Η Στέλλα προσπάθησε μέσα σ' ένα βιβλίο να χωρέσει την δέκα και πλέον ετών επιλέγοντας να παρουσιάσει ακόμη και ποιήματα. Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη προσπάθεια της συναδέλφου που ευχόμαστε ολόθερμα να έχει καλή επιτυχία.
ΕΦΗΕΡΙΔΑ "πολίτης"

***

EΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ": «ανάλεκτα» τιτλοφορείται το βιβλίο τηςσυναδελφου- δημοσιογράφου Στέλλας Μπάκνη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «άλφα πι». Μια προσεγμένη έκδοση, που περιλαμβάνει κείμενα και άρθρα της ίδιας, που έχουν δημοσιευθεί στον τοπικό τύπο. Πολλά απ΄ αυτά στη «Δημοκρατική», όπου εργάστηκε επί σειρά ετών. Μια τρυφερή πινελιά του βιβλίου είναι η φωτογραφία της μανούλας της, στο εξώφυλλο, στη μνήμη της οποίας η Στέλλα το αφιερώνει, καθώς και στην οικογένεια της που τη στηρίζει. Ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο, που πιστοποιεί τα λόγια ενός λογοτέχνη δασκάλου μας, του Γιώργη Διλμπόη, ο οποίος είχε πει ότι η εφημερίδα πρέπει να φάει πολλούς λογοτέχνες για να επιβιώσει.

ΕΥΓΕΝΙΑ ΑΣΛΑΝΙΔΟΥ
***
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "Η ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ": Στήλη: «ΓΝΩΜΟΤΥΠΟΣ»
: Στο συγγραφικό δρόμο του Γιάννη Τζούμα και του Δημήτρη Φρεζούλη βαδίζει ήδη και η συνάδελφος Στέλλα Ιωαν. Μπάκνη- Μπαλομούτσουνου, η οποία εξέδωσε σε ένα καλαίσθητο και πρακτικού μεγέθους βιβλίο πολλά από τα κείμενα της στον τοπικό τύπο.Το βιβλίο (εκδόσεις άλφα πι), φέρει τον τίτλο «ανάλεκτα», με εξώφυλλο της Γεωργίας Λουκά Μήτση. Η Στέλλα Μπάκνη, σημερινή ιδιοκτήτρια της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Μυροβόλος», έχει έμφυτη τάση στο γράψιμο από μικρή, η οποία φάνηκε και ξεχώρισε στις τοπικές εφημερίδες, όπου δημοσιεύθηκαν κείμενα και ποιήματα της. Το συγγραφικό της ταλέντο λοιπόν, αποδεικνύεται και σήμερα με την έκδοση αυτού του βιβλίου, όπου συγκεντρώθηκαν διάφορες δημοσιευμένες σκέψεις της. Το βιβλίο προλογίζουν α) η Δέσποινα Τομαζάνη και β) η Τζούλια Διαμαντοπούλου- Φιλόλογος- ποιήτρια.
***
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ: "ΠΡΟΟΔΟΣ": Μιχάλης Διοματάρης
: Η πολύ καλή συνάδελφος Στέλλα Μπάκνη- (Μυροβόλος-Ράδιο Κιβωτός) σύζυγος του επίσης εξαίρετου συναδέλφου Σταμάτη Π.Μπαλομούτσουνου, μας συναρπάζει με τα «ανάλεκτα» της. Πέρα του δημοσιογραφικού αναδεικνύει και το άρτιο λογοτεχνικό και λαογραφικό της ταλέντο. Θερμά συγχαρητήρια Στέλλα. Δύναμη και για άλλες αξιόλογες εκδόσεις.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΙΟΜΑΤΑΡΗΣ

*********************************************
ΓΙΑΝΝΗΣ.Δ ΚΑΡΑΛΗΣ: ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΦΙΛΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΧΙΟΥ
Αγαπητή Στέλλα, Ήταν πολύ εύστοχη ιδέα να επιλεγούν και να συφκεντρωθούν σε ένα τόμο, όσα η γραφίδα σου μας πρόσφερε και χαρήκαμε στις τοπικές εφημερίδες και φυσικά στη "Μυροβόλο". Τα "ανάλεκτα" είναι μια καινούργια παρουσία στη Χιώτικη Λογοτεχνική παραγωγή.
Nα είσαι πάντα καλά. Με εκτίμηση και φιλία.
***
Αντώνης Πυλιαρός- Δημοσιογράφος
Τα «ανάλεκτα» της Στέλλας
Χτες ο Δημήτρης, σήμερα η Στέλλα. Και στη μέση ο Παληός. Πόσο χαίρομαι όταν η δουλειά αγαπητών και νέων ανθρώπων της πέννας,που διακονούν τη δημοσιογραφία, αποτυπώνονται σε καλοδουλεμένες εκδόσεις βιβλίων! Από τα «καθημερινά» του Φρεζούλη στα «ανάλεκτα» της Στέλλας Μπάκνη. Και πόσο ικανοποιούμαι πνευματικά και δημοσιογραφικά όταν με τιμούν... Χιακός λόγος στη Μυροβόλο, τη Δημοκρατική Χίο μας, τα κείμενα της Στέλλας, όπως Αλήθεια στα καθημερινά του Δημήτρη. Η Δέσποινα Τομαζάνη προλόγισε τα «ανάλεκτα» με τον τρόπο που βλέπει και κρίνει η Στέλλα Μπάκνη, την εικονογράφηση της ζωής στο νησί. Εγώ θα συμφωνήσω μ' αυτό που γράφει στο προλογικό της σημείωμα η Φιλόλογος Τζούλια Διαμαντοπούλου: Η αισθαντικότητα της Στέλλας δεν μένει αδιάφορη, μπροστά στην κοινωνική αδικία και την υποκρισία των βολεμένων αστών. Τη Στέλλα Μπάκνη, την πρωτογνώρισα δημοσιογραφικά πριν από εννιά χρόνια, όταν την επομένη του θανάτου του πατέρα μου, έγραψε ένα κείμενο στη μνήμη του, που ξέφυγε από τα συνήθη. Και είπα μέσα μου πως αυτό το κορίτσι, θα τραβήξει το δικό του, μοναχικό δρόμο ανάμεσα στο πλήθος, που πολύ εύκολα κρίνει και αφορίζει. Από τότε την παρακολουθώ σε κάθε της γραπτό λόγο. Είτε το θέλουμε οι πολλοί, είτε όχι οι λίγοι, δεν έχουμε παρά να της αναγνωρίσουμε, την προσφορά μέσω λουλουδότοπων στους οποίους έχουν θέση τ' αγκάθια και οι παγίδες.
Αντώνης Πυλιαρός: στην ΑΛΗΘΕΙΑ & στη Δημοκρατική

***
Δώρα Μονιούδη Γαβαλά
στη «Μυροβόλο»
Αγαπητή κυρία Μπάκνη
Σας συγχαίρω θερμά για τα «ανάλεκτά» σας. Αποτελούν μια κατάθεση ψυχής, εκφρασμένη με λυρικό, ποιητικό λόγο. Τα κείμενά σας είναι συγκροτημένα τεχνικά, με πολιτισμένο ύφος, καθαρή και ολόχυμη δημοτική γλώσσα. Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι αναφορές σας στο ακατάλυτο θέμα της αγάπης της μάνας.
Σας εύχομαι να συνεχίσετε τη δημιουργική γραφή σας.
Με εκτίμηση
Δώρα Μονιούδη-Γαβαλά
Δρ αρχιτέκτων Ε.Μ.Π.
ΑΘΗΝΑ

***
Σεβαστή Χαβιάρα Καραχάλιου
στη «Μυροβόλο»
Αγαπητή κ. Μπάκνη, Από τις πρώτες γραμμές του βιβλίου «ανάλεκτα», καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι η συγγραφέας τον οδηγεί με το ιδιαίτερο προσωπικό της ύφος σε ατραπούς νοητικές με προβληματισμούς αλλά και ρέμβης.Είναι μια συλλογή κειμένων ξεχωριστή. Τα χιώτικα γιασεμιά του εξώφυλλου μας προϊδεάζουν, για ένα περίπατο σε πνευματικό ανθώνα. Θερμότατα συγχαρητήρια και γρήγορα στο επόμενο
Πολύ φιλικά
Σεβαστή Χαβιάρα- Καραχάλιου
Οφθαλμιατρος- Δρ. Ιστορίας της Ιατρικής
ΚΙΑΤΟ 10/09/ 05

***
Νέες Χιακές εκδόσεις: Στέλλας Μπάκνη- Δημοσιογράφου- εκδότριας
«ανάλεκτα» Στην εφημερίδα: "πολίτης" & στη "Μυροβόλο"
Του Γιώργου Φ. Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Παιδείας Χίου

Η συνάδελφος στη δημοσιογραφία του τοπικού τύπου (ας μου επιτραπεί ο όρος μιας και για μένα όσοι κοινοποιούν τις απόψεις τους θεωρούνται δημοσιογράφοι), εκδότρια της έγκριτης εβδομαδιαίας εφημερίδας «Μυροβόλος» Στέλλα Μπάκνη, ήδη εδώ και αρκετά χρόνια μας χαρίζει στιγμές ανάπαυλας, περισυλλογής και ψυχικού θαυμασμού. Τα κείμενα της Στέλλας είναι γεμάτα ζωή, νομίζεις πως έχουν ψυχή κι είναι έτοιμα να σου μιλήσουν κυριολεκτικά. Όμως ακόμη κι αν είναι « φύση αδύνατο» να σου μιλήσουν με τη γλώσσα του σώματος, βέβαιο είναι ότι σου μιλούν με τη γλώσσα της ψυχής που απευθύνεται απευθείας στην καρδιά του αναγνώστη. Δε μπορώ να κρύψω το γεγονός ότι σε περιπτώσεις που αισθάνθηκα τα εσώψυχα μου να έχουν κατακλυστεί, από ένα σωρό περιπέτειες, ιδέες σκέψεις που τα βάρυναν, μετά την ανάγνωση τετοιων κειμένων, ένιωσα ανακούφιση, σαν ένα ελαφρό αεράκι να φύσηξε και να απομάκρυνε τα γκρίζα σύννεφα της ματαιοδοξίας που έμφυτη που όλοι έχουμε μέσα μας και αναζητούμε λύτρωση. Πρόσφατα η συνάδελφος Στέλλα Μπάκνη εξέδωσε τα «ανάλεκτα» της. Πρόκειται για μια ανθολογία κειμένων «τα καλύτερα των καλυτέρων» θα λέγαμε, από αυτά που ήδη έχει δημοσιεύσει. Αναμφίβολα ένα τέτοιο έργο έρχεται να εμπλουτίσει τη « χιακή εκδοτική ομήγυρη» των σύγχρονων ημερών μας και να καταγράψει πόθους, συναισθήματα, αγωνίες, προβληματισμούς. Στη Στέλλα αξίζει ένα μεγάλο «μπράβο», για το εγχείρημα της έκδοσης μαζί με ένα εξίσου «ευχαριστώ», γιατί στις μέρες που διανύουμε όποιος εκφράζει έντυπα το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, θεωρώ ότι χτίζει πολιτισμό. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στη Στέλλα με την ευχή και προσδοκία να μας χαρίσει κι άλλα «ανάλεκτα», δηλαδή άνθη της ψυχής.
Με εκτίμηση
***
Ελένη Καλλία
- Στη "Μυροβόλο"
Στέλλα μου,
Με πολύ χαρά και συγκίνηση κράτησα στα χέρια μου το βιβλίο σου. Ήξερα πόσο ήθελες να εκδόσεις σε βιβλίο ένα μέρος της δουλειάς σου και σου εύχομαι πάντοτε οι επιθυμίες σου να γίνονται πραγματικότητα. Σου εύχομαι επίσης να διατηρήσεις σε όλη σου τη ζωή αυτή τη θετική «αγαπητική» ματιά στη ζωή, στον άνθρωπο, στον κόσμο και να την εκφράζεις με το ταλέντο σου έτσι γλαφυρά ώστε να είναι πάντα «άνοιξη μεσ' το χειμώνα η κάθε ματιά» (σελ. 128)
Φιλικά
Ελένη Καλλία
Ηθοποιός- συγγραφέας- δημοσιογράφος
Αθήνα 16/10/05

***
Ευχαριστώ τον Μικέ Γιαννάρα ιδιοκτήτη της ΠΑΤΡΙΔΑΣ TV και τον καλό συνάδελφο Γίωργο Παγούδη,για την πρόσκληση του τελευταίου στην εκπομπή του "ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ",
στην οποία παρουσιάστηκε το βιβλίο μου "ανάλεκτα" την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2005.
***
Ευχαριστώ τον αξιότιμο δημοσιογράφο Μιχάλη Διοματάρη, που αναδημοσίευσε στην ημερήσια εφημερίδα "ΠΡΟΟΔΟΣ" αυτούσιο κείμενο του βιβλίου "ανάλεκτα" (Τίτλος κειμένου: Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού σελ 16) τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2005.
***
Ευχαριστώ τον Ραδιοσταθμό "ΧΙΑΚΗ ΦΩΝΗ", και την συνάδελφο κ. Τούλα Βογιατζή, που στην ιστοσελίδα του Ρ/Σ, φιλοξενεί το εξώφυλλο του βιβλίου και όλες τις σχετικές πληροφορίες που αφορουν σ' αυτό.
***
Eυχαριστώ πολύ για την ανέλπιστη τιμή συναδέλφων μου, αλλά και των ανθρώπων των Γραμμάτων και των Τεχνών, Επιστήμονες κι ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, για την μεγάλη αποδοχή του βιβλίου και την μεγάλη αγκαλιά, που αυτό γνώρισε.
***
Η αποδοχή αυτή με ικανοποιεί και με δικαιώνει ηθικά!
Mε βαθιά υπόκλιση
Στέλλα Μπάκνη

***
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "αλφα πι"
ΕΞΩΦΥΛΛΟ Γεωργία Λουκά- Μήτση
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Κορίνα Κόνταρη
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ, ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΥΠΩΘΗΚΕ ΣΤΗ ΧΙΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2005 ΣΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΛΗΟΥ ΣΕ 1000 ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΣΕ ΧΑΡΤΙ ΣΑΜΟΥΑ PALATINA 100 ΓΡ. ΜΕ ΜΕΛΑΝΙ ΤΟΥΤΟ ΙΑΠΩΝΙΑΣ. Η ΒΙΒΛΙΟΔΕΣΙΑ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΔΕΤΕΙΟ "ΟΚΤΩΡΑΤΟΣ ΕΠΕ".

To βιβλίο πωλείται στα βιβλιοπωλεία της Χίου και στα τοπικά Πρακτορεία τύπου.Τιμή βιβλίου 15 ευρώ.
***
"αλφα πι"- Ροδοκανάκη 18
Τηλ: 2271041287- FAX: 2271026688
***
Αξιότιμη κ. Στέλλα Μπάκνη
στη "Μυροβόλο"
Σας γράφω κάποιες σκέψεις, για το βιβλίο «ανάλεκτα». Θα αναρωτηθήκατε, πού βρέθηκε το βιβλίο στα χέρια μου, αφού δεν με γνωρίζετε καν και το κείμενο μου έρχεται από την Αττική. Το δανείστηκα από ένα φίλο μου, Κώστα Απόδιακο, που ήταν στη Χίο, στα μέσα Οκτωβρίου. Με τράβηξε το εξώφυλλο και μου κίνησε την περιέργεια το οπισθόφυλλο. Οι μεγάλοι θησαυροί του συνεχίζονται μέσα. Η καρδιά του κάθε κειμένου, ένα μαργαριτάρι. Ομολογώ, δεν το περίμενα. Έμεινα σιωπηλός και σημείωσα από τον πρώτο πρόλογο, τα λόγια της κ. Δ. Τομαζάνη, που λέει ότι το πραγματικό το κάνετε εξωπραγματικό κι αυτό με γοήτευσε πολύ. Τρυφερά κείμενα με πικρές αλήθειες, απλά δοσμένα, σε γλώσσα καθαρά δημοτική με μια δεξιοτεχνία, σπουδής του χτισίματος του λόγου. Λέτε ότι δεν σπουδάσατε. Σας βεβαιώνω ότι αν σπουδάζατε, θα χάνατε την αυθεντικότητα του λόγου σας. Θα σας βοηθούσε, αλλού η σπουδή και θα χάνατε το ατόφιο ύφος σας. Θα προσπαθούσατε να είστε με τους κανόνες και τότε, θα χαλούσατε τη μαγεία. Κάνατε νέους, δικούς σας κανόνες και δώσατε τα κείμενα με ύφος που δεν μπορώ να πω ότι ξαναείδα ή έστω ότι μοιάζει με άλλο. ¶ρα απ' αυτό και μόνο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είστε ταλέντο, που δε θέλει ιδιαίτερη βοήθεια, αλλά ίσως μόνο την αγάπη και τη στήριξη του αναγνωστικού κοινού, για να του ανοιχθεί πλήρως. Ίσως να σας κολακέψουν, αλλά μην παρασυρθείτε, μην αλλάξετε αυτό το ακατέργαστο, αλλά βαθιά πολύτιμο που διαθέτετε. Αν ψάξετε για ανανέωση, απλά αφήστε την ποίηση, που κοχλάζει να βγει στην επιφάνεια και συνεχίστε το δρόμο της αισθαντικότητας, (για την οποία μιλά η φιλόλογος κ. Τζ. Διαμαντοπούλου). Μέσα από την αισθαντικότητα, δίνεται μεγάλες και διαχρονικές αλήθειες. Δεν ξέρω πώς, αλλά αναμφισβήτητα καταφέρνετε να συνεπαίρνετε το κοινό σας, στο «χτίσιμο» της κάθε ιστορίας. Μέσα από το μοναχικό προσωπικό μονοπάτι, που κανείς ποτέ δεν ξέρει, αν θα το διαβεί ολόκληρο, διότι είναι δύσβατο, τη μια ονειροβατεί και την επόμενη στιγμή, ζει εντός πραγματικότητας. Τα κείμενα σας σε πιο βαθιά μελέτη, κι όχι απλή ανάγνωση, κρύβουν πολλούς περισσότερους θησαυρούς. Έχουν πολλά ξεχωριστά στρώματα πηγών που αναβλύζουν τη ζωή έτσι όπως ποικιλότροπη όπως είναι. Τους δώσατε ζωή από ξεγύμνωμα ψυχής. Της δικής σας ψυχής και το κάνατε χωρίς φόβο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες παγίδες γύρω. Αυτές τις αγνοήσατε συνειδητά. Εμείς οφείλουμε, να πάρουμε τους θησαυρούς σας και να τους μελετήσουμε αργά, αλλά και να τους διαφυλάξουμε ως λύχνο ελπίδας του πολιτισμού. Σας συγχαίρω και διαβλέπω πολύ δρόμο μπροστά σας. Διανύστε τον, διότι αυτή η σημαντική προσφορά σας, δεν τελειώνει εδώ. Με τα «ανάλεκτα» πήραμε ένα δείγμα του τι μπορεί να κάνετε και πού μπορεί να φτάσετε αν συνεχίσετε να αποδίδετε τόσα πολλά Με τιμή Αλέξανδρος Κ. Παναγιωτάκος Ιστορικός - ΑΤΤΙΚΗ
***
***
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΕΙΛΑΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

στη "Μυροβόλο"
Όταν διαβάζω κείμενα της Στέλλας Μπάκνη η σκέψη μου ανατρέχει στα χρόνια που η αείμνηστη σύζυγος μου και ο υποφαινόμενος. Και διερωτάμαι: Τι φλόγα κρυβόταν σ' αυτή την ταπεινή ύπαρξη που σήμερα έχει πλατιάσει στον πνευματικό ορίζοντα της δημοσιογραφίας με την κριτική σκέψη, με τη φλόγα της ψυχής της που δεν είναι εύκολο να συναντήσει κανείς σε κείμενα που προβάλλει η ερασιτεχνική δημοσιογραφία. Έχω μια ξεχωριστή εκτίμηση στην κόρη αυτή για τον άθλο που επετέλεσε με τη φτωχή φαρέτρα. Τα κείμενα της εκπέμπουν μια πολυπλοκότητα σκέψης και μια λογοτεχνική καλλιέπεια. Στέλλα, χαίρομαι για το έργο που επιτελείς. Σου εύχομαι υγεία για να αντεπεξέρχεσαι στο ωραίο έργο σου και το ιδανικό που επέλεξες.
Γεώργιος Χειλάς
Συνταξιούχος Δάσκαλος
Χίος

***
κ. Μπάκνη,
Ονομάζομαι Μ.Λ. και είμαι μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου. Διάβασα το βιβλίο σας «ανάλεκτα» και έμεινα έκπληκτη. «Να ήταν έτσι και τα βιβλία του σχολειού» σκεφτόμουν καθώς διάβαζα. Δεν σας γράφω, για να κάνω κριτική. Μου κινήσατε την περιέργεια με τα όσα γράφετε. Με τον τρόπο που εκφράζεστε, μου ανοίξατε παράθυρα, να δω μακριά και να σκεφτώ πιο ελεύθερα. Κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι συγκεκριμένα χρώματα. Υπάρχει μια εναλλαγή σε άπειρες αποχρώσεις. Το ήξερα, γιατί κάνω ζωγραφική, αλλά δεν είχα νιώσει την εναλλαγή μέσα μου.
Διάβαζα και σκεφτόμουν, πολλές εικόνες για τα κείμενα σας. Ξεπηδούσαν ακατάπαυστα νέα χρώματα και σχήματα. Μου ήρθε μια ιδέα κι έφτιαξα κάτι δικό μου, που θέλω να το κρατήσετε και αφορά στο κείμενο της σελ.85
Σε κάποια σημεία όμως έχασα τα χρώματα, γιατί μου «έφευγε» η παλέτα, από το ξάφνιασμα που μου προκαλούσε ο τρόπος της σκέψη σας, όπως ξεδιπλωνόταν και αθώα και βαθιά. Κάποια σημεία με μπέρδεψαν και τα διάβασα ξανά. Δεν ξέρω αν κατάλαβα το νόημα, αλλά ένιωθα γεμάτη.
Σας μεταφέρω την επιθυμία, να μιλήσετε με μια παρέα της ηλικίας μου, που ασχολείται με το βιβλίο σας και εκφράζει σχεδόν τις ίδιες απόψεις μ' εμένα. Ο τίτλος του βιβλίου δεν μου άρεσε. ¶ποψη μου είναι ότι τα κείμενα αναδύουν κάτι άλλο, από την κυριολεξία του τίτλου. «Ανάλεκτα». Είναι ψυχρή, απρόσωπη και άδικη λέξη. Προτιμούσα τίτλο βιβλίου, αυτό που βάζετε στην εφημερίδα σας: «Της Στέλλας». Μπορεί να μπει τίτλος την επόμενη φορά, διότι θα υπάρχει επόμενη. Έως όμως να έρθει, ας μη βιαστούμε γι' αυτό, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να απολαύσουμε τα μηνύματα και τα συναισθήματα που ξυπνούν τα «ανάλεκτα». Πρέπει να αναλύσουμε σημεία του πρώτου βιβλίου ασχέτως τίτλου, (αντίθετα, οι τίτλοι των κειμένων, έχουν εκπληκτικό νόημα και κάποιοι απ' αυτούς είναι κατά την άποψη μου, από μόνοι τους ποιήματα). Ευχαριστώ για την προσοχή σας και παρακαλώ σκεφτείτε όσα σας είπα.
Με εκτίμηση
Μ.Λ.

Κρατήσαμε την ανωνυμία της φίλης μας, αφού η ίδια το ζήτησε και την ευχαριστούμε, για την ευθύτητα των όσων είπε.
Σ.Μ.
***
Στην ηλεκτρονική σελίδα chios.news.com-
Γράφει ο Θοδωρής Πυλιώτης

Τα "ανάλεκτα" της Στέλλας Μπάκνη δημοσιευμένα στις εφημερίδες που κατά καιρούς έχει συνεργαστεί και τελευταία εκδίδει (ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ), ξεφεύγουν σίγουρα από τα άρθρα μιας εφημερίδας και περνούν σε μια άλλη κατηγορία όπου ο συγγραφέας περισσότερο λογοτεχνικά προσεγγίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι. Γιατί τα ερεθίσματα της Στέλλας δίνονται από την επικαιρότητα, άλλωστε και η ίδια όπως σημειώνει στο βιογραφικό της έχει εργαστεί σε εφημερίδες, έχει ζήσει και ζει αυτή την αγωνία μέχρι την έκδοση του φύλλου. Περισσότερο όμως τα άρθρα της, επιλογή των οποίων θα βρείτε στα "ανάλεκτα" φαίνεται να ικανοποιούν μια εσωτερική ανάγκη έκφρασης. Μια ανάγκη να βγάλει προς τα έξω σκέψεις και απόψεις, να τις εκθέσει και να εκτεθεί δεμένες με πλούσιες εικόνες και με καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Πιασμένα λοιπόν από κάποια μικρή είδηση της επικαιρότητας τα θέματα, ξεφεύγουν από αυτή την καταγραφή και μας ταξιδεύουν. ¶λλοτε οι ήρωες, γιατί πάντα σχεδόν νοιώθουμε να παρακολουθούμε έναν ήρωα, μας απογειώνουν άλλοτε μας κάνουν να "μυρίσουμε" Χίο (έντονη αναφορά στο νησί) και άλλοτε -ανάλογα με την ψυχική διάθεση της συγγραφέως- μας κάνουν να κλειστούμε μαζί τους σε μια εσωτερική αναζήτηση... Αν θέλουμε να βρούμε "ψεγάδι" στο βιβλίο (αν και το κάθε βιβλίο κρίνεται υποκειμενικά από τον αναγνώστη) θα λέγαμε ότι είναι φορές που τα κείμενα πλατειάζουν, χάνονται λίγο μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό ίσως να οφείλεται και το γεγονός ότι γράφτηκαν για εφημερίδα και δεν αποτελούν διηγήματα. Με προσοχή αυτό τον καιρό διαβάσαμε στην εφημερίδα ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ και τη δημοσίευση ορισμένων επιστολών που έλαβε η συγγραφέας. Από αυτές συγκρατήσαμε αυτή που έγραψε μια νέα κοπέλα η οποία παρατήρησε μεταξύ άλλων -κάτι που μας βρίσκει σύμφωνους- ότι ο τίτλος δεν αποδίδει το περιεχόμενο του βιβλίου. Πράγματι αν αντί για το "ανάλεκτα" ήταν ένας άλλος τίτλος που θα παρουσίαζε όχι το γεγονός ότι είναι διαλεγμένα κείμενα που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες, αλλά μια "κατάθεση ψυχής", τότε πράγματι ο αναγνώστης θα έπαιρνε το βιβλίο να το διαβάσει περισσότερο υποψιασμένος. ("Να ήταν έτσι και τα βιβλία του σχολειού" σκεφτόμουν καθώς διάβαζα... Δεν σας γράφω, για να κάνω κριτική. Μου κινήσατε την περιέργεια με τα όσα γράφετε. Με τον τρόπο που εκφράζεστε, μου ανοίξατε παράθυρα, να δω μακριά και να σκεφτώ πιο ελεύθερα. Κατάλαβα ότι η ζωή δεν είναι συγκεκριμένα χρώματα. Υπάρχει μια εναλλαγή σε άπειρες αποχρώσεις. Το ήξερα, γιατί κάνω ζωγραφική, αλλά δεν είχα νιώσει την εναλλαγή μέσα μου. Διάβαζα και σκεφτόμουν, πολλές εικόνες για τα κείμενα σας. Ξεπηδούσαν ακατάπαυστα νέα χρώματα και σχήματα", σημειώνει μεταξύ άλλων η μαθήτρια Μ.Λ. της Γ'Λυκείου στο γράμμα που προαναφέραμε). Ευχόμαστε στη Στέλλα να συνεχίσει να καταθέτει αυτά που έχει στην ψυχή της και ποιος ξέρει όλα αυτά μπορεί να αποτελέσουν την αφορμή για μια επόμενη έκδοση, ίσως διηγημάτων, που θα ξεφεύγουν από την αναδημοσίευση άρθρων σε μια εφημερίδα.
****
Ο Παντελής από τα Καρδάμυλα (μας)!

Πολύ μεγάλο το «ευχαριστώ» και από καρδιάς στον καλό φίλο και συνεργάτη της «Μ», Παντελή Στρογγυλό- Κολοιάρο (από τα Καρδάμυλα- Χίου), για τα όμορφα λόγια του, που αφορούν στο βιβλίο. Με επιστολή του ο Παντελής, δείχνει την ευαισθησία και τον προβληματισμό του, τα οποία προδίδουν σκεπτόμενο άνθρωπο με συνεχόμενη αναζήτηση της γνώσης και της ανθρωπιάς, που εκλείπουν με γρήγορους ρυθμούς από το πιο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.
***
Η μεγάλη έκπληξη από μικρή φίλη του βιβλίου!
Η μεγάλη έκπληξη ήρθε από τη μικρή μου φίλη Στεφανία. Π., η οποία ούτε λίγο, ούτε πολύ έκανε το βιβλίο φύλλο και φτερό, εντόπισε την ενότητα με τα παραμύθια (χωρίς τη βοήθεια κανενός),σχημάτισε άποψη και μου την είπε τηλεφωνικά, αφήνοντας με για πολλά δευτερόλεπτα με το στόμα ανοιχτό: «Μου άρεσε το «Παιχνίδι κάτω από τις ροδιές», πιο πολύ απ όλα! Η Στεφανία, οφείλω να πω ότι είναι μαθήτρια της Δ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου κι ήταν σαν να μου έλεγε «Γράφε παραμύθια»
Μια τέτοια διαπίστωση έκανε η Δέσποινα Τομαζάνη, που έγραψε τον πρώτο πρόλογο του βιβλίου, η οποία μου επεσήμανε πως με τα παραμύθια, αξίζει να ασχοληθώ περισσότερο!!!

***
Της Στέλλας
Το «ευχαριστώ» τείνει να γίνει λίγο, για να εκφράσω μ αυτό, τα συναισθήματα που μου προκαλούν οι αυθόρμητες και ειλικρινείς σκέψεις όσων διαβάζουν το βιβλίο. ¶νθρωποι διαφορετικής ηλικίας, φύλλου, μόρφωσης, όλων των κομματικών χώρων, αγκάλιασαν τόσο σφιχτά και με τόση αγάπη το βιβλίο, που η έκδοση του μετατράπηκε σε απρόσμενη, γλυκιά έκπληξη και δικαίωση για μένα και σ όσους πίστεψαν και παρότρυναν το εγχείρημα μου. Από καρδιάς ΣΤΕΛΛΑ Μπάκνη

Στέλλα Μπάκνη- Ν. Χαβιάρα- Ευαγγελίστρια- Χίος
Τηλ:22710 40717- FAX: 2271024464
email kivotos@ chi.forthnet.gr
****
Στέλλα Μπάκνη «ανάλεκτα» Εκδόσεις «αλφα πι»
Παρουσίαση: Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2005. ΟΜΗΡΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΧΙΟΥ
Συνδιοργάνωση Εφημερίδα «Μυροβόλος»- «Ο ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ».
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ- ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Β. ΑΙΓΑΙΟΥ ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΗ ΧΙΟ.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ: ΛΙΛΑ ΚΑΣΑΠΑ.

ΕΝΑΡΞΗ:
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «Ο ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ» k. ΙΑΚ. ΜΠΡΙΛΗΣ- ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

«Απόψε έχουμε την τιμή και την χαρά ως «ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ» να παρουσιάσουμε στο ΟΜΗΡΕΙΟ, το εξαίρετο βιβλίο της εκλεκτής φίλης, δημοσιογράφου Στέλλας Μπάκνη, μιας δυναμικής γυναίκας, που με το δικό της ξεχωριστό τρόπο καταφέρνει να αποτυπώνει την καθημερινότητα μας με τα άρθρα της, τόσο απλά και περιεκτικά, τόσο παραστατικά και ανθρώπινα, που μας κάνει να γεμίζουμε έκπληξη με την ικανότητα της, να επεξεργάζεται με τόση τελειότητα τις εργασίες, που μας παρουσιάζει. Σήμερα λοιπόν έχουμε στα χέρια μας, ένα ολοκληρωμένο τόμο με τα «ανάλεκτα» της Στέλλας, για να μας δώσουν την χαρά να ξαναδιαβάσουμε τα άρθρα της και να δούμε μέσα από τα γραφόμενα της σκηνές της δικής μας ζωής.
Με αυτές τις σκέψεις ο Σύλλογος μας «ΔΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΟΜΑΧΑΛΑ» έχοντας πάντα ενδιαφέρον για τα πολιτιστικά και πνευματικά δρώμενα του τόπου και των ανθρώπων του, έχει αναλάβει απόψε την παρουσίαση του βιβλίου της Στέλλας. Σε ένδειξη της εμπιστοσύνης και της εκτίμησης στο πρόσωπο της ως ανθρώπου και δημοσιογράφου, σε ένδειξη τιμής σε μια γυναίκα, που αγωνίζεται σε όλα τα επίπεδα της ζωής, που ενδιαφέρεται να τροφοδοτήσει την κοινωνία μ, που προσπαθεί να δώσει θετικά στοιχεία γραφής, σε μια γυναίκα που η εργασία της είναι ένα σημαντικό πνευματικό δημιούργημα, που προσπαθεί με δύναμη να δώσει σάρκα και οστά, μορφή και σχήμα στα μεγάλα καθημερινά θέματα που την παιδεύουν, έχοντας οδηγούς τα τρία άστρα της αλήθειας, του αγαθού και του ωραίου, προσπαθεί με τα κείμενα της, μ' ένα ιδιαίτερο στυλ, ένα ειδικό τρόπο στη χρήση της γλώσσας, να εξανθρωπίσει, να αφυπνίσει τον άνθρωπο, να μην τον αφήσει να θηριοποιηθεί από τις δυνάμεις του τεχνικόκαταναλωτισμικού πολιτισμού μας. Η Στέλλα, θέλει να αποδείξει και το καταφέρνει σε πολλές περιπτώσεις ότι ο άνθρωπος πρέπει να νιώσει τον τεχνικό πολιτισμό σαν όργανό του κι όχι να γίνει ένα υποχείριο του. Αγκαλιάζουμε λοιπόν με θέρμη και ενδιαφέρον την πνευματική της δημιουργία και πιστεύουμε ότι θα βρει ανταπόκριση σε όλο το κοινό της Χίου. Θεωρούμε ότι είναι στην εποχή μας μια αντίσταση στα όσα συμβαίνουν. Στην εποχή του άκρατου συμφέροντος, από πάσα άποψη, πρέπει να διατηρούμε αυτές τις δυναμικές αντιστάσεις. Συγχαρητήρια στην Στέλλα, καλή επιτυχία στη διάθεση του βιβλίου «ανάλεκτα», καλή συνέχεια στη δημοσιογραφική της δουλειά κι εύχομαι σύντομα να πάρουμε στα χέρια μας, τους καρπούς, του επόμενου έργου της. Συγχαρητήρια και πάλι».
Χαιρετισμός βουλευτή Χίου Ελπίδας Τσουρή: ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΧΙΟΥ

«Αγαπητή Στέλλα
Λυπάμαι ειλικρινά, γιατί η ανειλημμένη, προ πολλών ημερών, υποχρέωση μου στις εκδηλώσεις του Πανεπιστημίου Αιγαίου, δεν μου επιτρέπει να βρίσκομαι σήμερα, στην παρουσίαση του βιβλίου σου, αν και θα το ήθελα πολύ. Επειδή ανήκω σ' εκείνους που έζησαν την πορεία σου- δημοσιογραφική- και συγγραφική από τα πρώτα της βήματα, μπορώ να πω ότι αυτή η πορεία αποτυπώνεται ανάγλυφα, μέσα από τα «ανάλεκτα». Και όχι μόνο: Ο καθένας και η κάθε μια από μας μπορεί να βρει μέσα στο βιβλίο σου κομμάτια και από τη δική του προσωπική πορεία και μνήμες που έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους σε όλη αυτή τη διαδρομή. Τα Ανάλεκτα κείμενα του βιβλίου σου, γραμμένα με πολλή ευαισθησία, από μια ευαίσθητη γυναίκα μας άγγιξαν, μας έκαναν να ονειρευτούμε, να νοσταλγήσουμε, να δακρύσουμε... Θέλω ειλικρινά και πέραν από τις συνηθισμένες τυπικότητες, να σε συγχαρώ και να ευχηθώ να έχεις μακρύ δρόμο ακόμα και αν χρειάζεται να περάσει μέσα από καταστάσεις που πονούν, πληγώνουν ή αδικούν, στο τέλος ξεχωρίζει και δικαιώνεται».
Με πολλές ελπίδες
Ελπίδα Τσουρή.
1ο Κείμενο: ΑΠΟΔΟΣΗ η Λίλα Κασάπα- Σελ: 187
Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσουμε να κατατάξουμε τη Στέλλα Μπάκνη στο χώρο μιας απλής δημοσιογράφου.

ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ:Αυτό που αποκόμισα από την εμπειρία του βιβλίου της Στέλλας Μπάκνη ήταν μια έκπληξη και ένα είδος ενοχής, διότι δεν είχα γνωρίσει, νωρίτερα τη Στέλλα. Είμαι βέβαιος ότι έχει τη διαφορετικότητα και το βλέμμα το ποιητικό. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσουμε να την κατατάξουμε στο χώρο μιας απλής δημοσιογράφου. Τα κείμενα του βιβλίου είναι ολότελα ποιητικά. Κάποιος εσωτερικός μηχανισμός κινεί όλη αυτή την εφευρετικότατα. Σαν να βλέπουμε μια αρχαία κολόνα, ένα κιονόκρανο Κορινθιακό, το οποίο ανασύρουμε από τη γη, που είναι ενταφιασμένο κι είναι ικανό, μόνο του αυτό το κομμάτι, να μας δώσει την αίσθηση του όλου. Έτσι λειτουργεί η ποίηση της Στέλλας. Τι μας θέλγει και μας συγκινεί στην ποίηση αυτή; Είναι κάτι που δεν καθορίζεται απόλυτα, διότι έχει μια παράξενη ιδιότητα που αντιστέκεται, διότι είναι ο μόνος αγωγός, που μας συνδέει με τη βαθύτερη αναζήτηση του ανθρώπου. Η ποίηση έχει ένα δραματικό κόστος. Απομονώνει από τους συμβατικούς κανόνες της κοινωνίας, και κάνει αυτόν που ασχολείται μαζί της ξεχωριστό, δαχτυλοδεικτούμενο. Όμως είναι πάρα πολύ δύσκολο να ακολουθήσει κάποιος το δρόμο αυτό. Για να κάνει το τόλμημα που έκανε η Στέλλα Μπάκνη, πρέπει να έχει κρατήσει αποθέματα αθωότητας. Αυτό σημαίνει αναζήτηση και απαιτεί ασκητισμό. Σημαίνει την παραδοχή της πραγματικότητας. Είναι κοντά μας μια ποιήτρια, που αντιστέκεται σ' ένα ορυμαγδό, σ' ένα σύστημα που καταπατά και αλλοιώνει τα πάντα.
Λίλα Κασάπα ΑΠΟΔΟΣΗ 2ΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΕΛ: 160
Δ. ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ: Πρόκειται για ποιήματα που είναι γραμμένα σε πεζό λόγο. Το αναγνωρίζουμε σε πολύ μεγάλους πεζογράφους μας, στον Παπαδιαμάντη, στον Ανδρέα Εμπειρίκο, στον Βιζυηνό. Ο έντεχνος χειρισμός των λέξεων και της σύνταξης τους, δημιουργεί μια μορφή, η οποία δεν είναι δυσανάγνωστη, επειδή δεν έχει νόημα, αλλά έχει την ομορφιά, των διαφορετικών μηνυμάτων, τα οποία κάνουν το νόημα να πάλεται, να είναι διαρκώς ζωντανό και να μας θέλγει σε κάθε επαφή που έχουμε μαζί του. Αυτό το στυλ το συναντάμε στον έντεχνο λόγο της ποίησης όπου η οικονομία των λέξεων και του στίχου είναι τόσο αυστηρή, ούτως ώστε οι συναρμολογημένες λέξεις μεταξύ τους, να δίνουν τη δυνατότητα στον ποιητή, να κρατάει στα χέρια του το νόημα και κατά την ώρα της προσέγγισης του αυτό να χάνεται. Αυτή είναι η σχέση που κάνει ένα ποίημα να υπάρχει στο χρόνο και να γίνεται πυρήνας ηδονής, που μας κάνει να θέλουμε να το ξαναδιαβάσουμε. Μιλώ για ένα στυλ απόλυτα κατακτημένο και κυριαρχημένο στην ποίηση, ένα τέτοιο στυλ υπάρχει και στην ποίηση της πεζογραφίας. Το στυλ είναι κάτι που παράγεται από τα βάθη της ύπαρξης κι έχει σχέση με την αθωότητα, με το βαθύτερο είναι μας. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα ένα άνθρωπο παρά από τις μορφές που παράγει. Από την εξωτερική του μορφή και στάση δεν θα καταλάβουμε πολλά πράγματα. Συνήθως ένας ποιητής κρύβεται μέσα στην καθημερινότητα. Έχουμε ένα παράδειγμα δίπλα μας, τη Στέλλα Μπάκνη. Στυλ είναι αυτό που αποκαλύπτει βαθύτερα την ουσία των πραγμάτων, είναι μια κίνηση της ψυχής., Αυτό φαίνεται πεντακάθαρα στην πεζογραφική ποίηση και μπορεί κάποιος να το μελετήσει, διότι προσφέρει την αίσθηση ότι υπάρχει ελπίδα, ότι μπορεί οι άνθρωποι ακόμη να μάχονται για κάποια πράγματα. Μου έδωσε πάρα πολύ δύναμη και κουράγιο η παρουσία, η ύπαρξη και η δραστηριότητα της Στέλλας Μπάκνη.
Λίλα Κασάπα - ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΡΙΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ- ΣΕΛ: 71
Δ.ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ: Επειδή οι ισορροπίες σήμερα έχουν χαθεί οι ποιητικές φωνές χρειάζονται, τις έχουμε όλοι ανάγκη και νομίζω οι ποιητές πρέπει να γίνουν προστατευμένο είδος, με την αγάπη μας και με τη μέριμνα, να τους κοιτάξουμε, να τους ακούσουμε. Ευχαριστώ τη Στέλλα Μπάκνη που μου έδωσε την ευκαιρία να τη γνωρίσω, μέσα από την ποίηση της.
H ΣΤΕΛΛΑ ΜΠΑΚΝΗ: Eκανε αναφορά στην πορεία της στο γράψιμο, που είναι τρόπος έκφρασης και ζωής. Πότε ξεκίνησε και την ευκαιρία που της έδωσε η τότε Συμβολαιογράφος και Πρόεδρος της εφημερίδας «Δημοκρατική»,Ελπίδα Τσουρή κι ας χώρισαν οι δρόμοι τους αμέσως μετά, αφού η κ. Τσουρή ακολούθησε την πολιτική και η Στ. Μπάκνη το γράψιμο. Μεταξύ των άλλων μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην πορεία της κι ότι δεν θέλησε να της χαριστεί τίποτα κι από κανέναν, γι' αυτό ότι κατάφερε είναι αποτέλεσμα προσωπικού αγώνα. Ευχαρίστησε και τους ανθρώπους, που στήθηκαν απέναντι της βάζοντας παγίδες, τις οποίες προσπέρασε, ενώ παράλληλα τη βοήθησαν να πάει πιο πέρα. Αποκάλυψε ότι συνειδητά λείπει από τη δημοσιότητα κι ότι της αρέσει να εργάζεται αθόρυβα. Συμπλήρωσε ότι θα εργάζεται έως εκεί που φθάνει και δεν θα υπερτιμήσει τις δυνάμεις της. Αυτό έκανε ως τώρα και δεν ζημιώθηκε. Ευχαρίστησε τις εκδόσεις «αλφα πι», όσους την βοήθησαν στην έκδοση του βιβλίου με οποιονδήποτε τρόπο, καθώς επίσης τον κ. Ιακ. Μπριλή, Πρόεδρο του Σύλλογου «Δεσμός του Φρακομαχαλά», για τη συνδιοργάνωση με την εφημερίδα «Μυροβόλο», της παρουσίασης του βιβλίου. ****
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2006
Αγαπητοί μου Στέλλα και Σταμάτη Θέλω να σας εκφράσω, από καρδιάς, τα θερμά μου συγχαρητήρια για τα εξάχρονα της «Μυροβόλου» και να σας ευχηθώ υγεία, δύναμη και δημιουργική διάθεση, για ανάλογη συνέχεια, τόσο στους δρόμους της ενημέρωσης (έντυπους, ερτζιανούς και ηλεκτρονικούς) όσο και στην πορεία της ζωής σας. Επίσης, Στέλλα, σε ευχαριστώ για το βιβλίο που μου έκανες την τιμή να μου αφιερώσεις. Πάντα είχα επιφυλάξεις για τη συνήθεια των ανθρώπων του τύπου να εκδίδουν τα εφήμερα γραπτά τους σε βιβλία. Με τη δική σου περίπτωση ωστόσο συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο: Διαβάζοντάς τα (πάντα τα διάβαζα με ευχαρίστηση αλλά και με προσοχή), σχημάτιζα την εντύπωση, ότι κατά κάποιο τρόπο χαραμίζονται μέσα στην πεζότητα που, αναπόφευκτα, χαρακτηρίζει τον εφήμερο (ενημερωτικό, σχολιογραφικό ή κριτικό) δημοσιογραφικό λόγο και συνεπώς προορίζονται να βρουν καταφύγιο στις σελίδες ενός βιβλίου. Σήμερα, κρατώντας αυτό τα «Ανάλεκτά» σου στα χέρια μου, δεν επιμένω σ' αυτή την, πρώτη μου, άποψη. Αντίθετα πιστεύω, πως η έντυπη και η ηλεκτρονική καθημερινότητα της ενημέρωσής μας, έχουν ανάγκη από ειλικρινείς, θαρραλέες, ευαίσθητες, γνήσια βιωματικές και γιατί όχι ποιητικές ανθρώπινες φωνές, σαν τη δική σου(και σαν κάποιες πολύ λίγες ακόμα,)για να μπορούν να δικαιώνουν την ουσία της ύπαρξης, αλλά και τον προορισμό τους. Σου εύχομαι κάθε καλό για να μπορείς να βαδίζεις στο δρόμο που χάραξες.
Με εκτίμηση
Μπάμπης Σαχτούρης- Δάσκαλος- Ερασιτέχνης ηθοποιός- σκηνοθέτης

****
Ειρήνη Καλαμάρη- Συγγραφέας- Φεβρουάριος 2006- Χίος
κα Μπάκνη,
Το βιβλίο σας είναι πολύ καλό και βγάζει αλήθειες, που πονάνε. Μόνο κάποιος άνθρωπος, που έχει πονέσει πολύ στη ζωή του μπορεί να γράψει αλλά και να κατανοήσει κατά την ανάγνωση τα νοήματα σας. Συγχαρητήρια.
Ειρήνη Καλαμάρη- Εκδόσεις Ωκεανίδα.

*****
Ελένη Χωρεάνθη- συνταξιούχος εκπαιδυτικός- Συγγραφέας
Μάρτιος 2006.

Η ποίηση των απλών πραγμάτων
ΣΤΕΛΛΑ ΜΠΑΚΝΗ: Ανάλεκτα, εξώφυλλο: Γεωργία Λουκά- Μίτση, -εκδόσεις αλφα πι, Χίος 2005.
Πάνε κάπου έξι μήνες από τότε που ήρθε στα χέρια μου το πανέμορφο βιβλίο της Στέλλας Μπάκνη με το έξοχο εξώφυλλο, φιλοτεχνημένο από τη Γεωργία Λουκά-Μίτση. Έστω και ετεροχρονισμένα, ύστερα από τόσα σημαντικά που γράφτηκαν και είδαν το φως της δημοσιότητας, έρχομαι να προσθέσω και τη δική μου άποψη για ένα θαυμάσιο και υποβλητικό βιβλίο από κάθε άποψη. Και πρώτα από το καλλιτεχνικό εξώφυλλο όπου «παίζει η φωτογραφία με τις έντεχνα επιλεγμένες οι λεπτομέρειες που δίνουν ένα ασυνήθιστα εαρινό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, πίνακα ζωγραφικής! Εύοσμες λέξεις, ενάλιες, ποικιλόχρωμα, λειασμένα βότσαλα, ψηφιά κυριαρχούν στο ποιητικό μωσαϊκό, διανθισμένα με «λαλάδες και λωλάδες», ιστορημένα σε καμβά ονειρικό, υφασμένο με ηλιαχτίδες και φεγγαρόφωτα ρέουν μέσα σ' ένα χείμαρρο από συναισθήματα και δίνουν μιαν άλλη διάσταση και ποιητική προσέγγιση κι απεικόνιση της καθημερινής, και όχι μόνο, πραγματικότητας. Και πιστοποιούν με τον καλύτερο τρόπο ότι η Στέλλα Μπάκνη μέσω της ιδιότυπης, θα έλεγα, γραφής της είναι διαρκώς και εκουσίως «φευγάτη» και βρίσκεται μακριά από την πεζότητα της καθημερινής τριβής, στο δικό της ποιητικό περιβάλλον που τη θωρακίζει και την εμπνέει. Και συντελείται το θαύμα, η ποίηση των απλών πραγμάτων. Φαντάζομαι τη λευκοντυμένη εκείνη παράξενη όμορφη γυναίκα που «καθόταν στο παραπέτο» της εκκλησούλας κι αγνάντευε πέρα το χωριό κι ένιωθε λεύτερη και μόνη», παραδομένη «στο δέος της φύσης» ενώ τη διεκδικούσε το ξέφρενο «πάθος δύο αντρών που πάλευαν», ποιος θα την κατακτούσε κι «αιφνίδια μέσα τους το μέγα ρόδι ανοίγει». Όχι δεν τη φαντάζομαι, τη βλέπω ζωντανή ολοζώντανη και πάναγνη ολόιδια με τα στοιχεία της αγριεμένης φύσης που την περιβάλλει, κι όμως δεν την απειλεί... Η Στέλλα Μπάκνη ζωγραφεί ποιητικές εικόνες με σπαρταριστή θεατρικότητα. Πήρα μόνο μερικές φράσεις από το κείμενο Χτύπος... σιωπής της σελίδας 123, ως δείγμα του τρόπου με τον οποίο η συγγραφέας πλησιάζει τον ανώνυμο αναγνώστη όχι μόνο για να υποβάλει με πάθος τους εαρινούς στοχασμούς, τις ανησυχίες και τους κοινωνικούς προβληματισμούς της, αλλά και να επικοινωνήσει μαζί του γοητεύοντας και γητεύοντάς τον με το πάθος που δονούν τις σκέψεις της, μεταφέροντάς τον εκεί όπου οι ήρωες και τα συναισθήματά της την οδηγούν, την κατευθύνουν και την επιβάλλουν ως μια άξια χειρίστρια του γραπτού λόγου. Τα κείμενα αποτελούν υλικό για ταλαντούχο ζωγράφο και θεατρικό συγγραφέα, στο σύνολό τους. Και, αν και ξεκινούν από καθημερινά συνήθως δρώμενα, ξεπερνούν το επικαιρικό στοιχείο και δεν πέφτουν στην παγίδα της δημοσιογραφικής ρητορικής ευκολογραφίας, αφενός γιατί ενδυναμώνονται από το ποιητικό πάθος της δημιουργού και αφετέρου γιατί έχουν διαχρονικά στοιχεία είτε πρόκειται για έξοχες ποιητικές εικόνες όπως, για παράδειγμα: «Όλη η ζωή κρεμόταν σ' αυτό τον ελάχιστο χρόνο, το κόκκινο έγινε πιο βαθύ, σαν βυζαντινή πορφύρα σε αυτοκρατορικό ανάκτορο»(σελ. 66-67», και αυτομάτως στη συνείδηση του αναγνώστη γίνεται συναίρεση του χρόνου και του χώρου, του σύγχρονου και του παρελθοντικού γεγονότος και η λεπτομέρεια αποκτά ιδιαίτερη σημασία, είτε αφορούν θέματα της νησιώτικης καθημερινότητας, όπως εδώ στο «Θεοφιλώ...τον τόπο μου». Πρόκειται για μια γραφή ατόφια, ασύνορη, αυτόματη, εξομολογητική, ρέουσα, και, ως εκ τούτου, ευάλωτη σε ορισμένα σημεία γιατί κυριαρχεί το συναίσθημα και το πάθος της έκφρασης που απωθούν κάποτε την κυριολεξία και τη λογική. Η ποίηση έχει τη δική της λογική, είναι υπέρβαση της κοινοτοπίας και της κενοτοπίας, του πρόσκαιρου και του συμβατικού. Πορεύεται με άλματα. Και τα πεζά κείμενα της Στέλλας Μπάκνη είναι φιλτραρισμένα από το μυρωδάτο αγέρι των λεμονανθών και των γιασεμιών, μπολιασμένα με την αρμύρα του γαλάζιου Αιγαίου και δεν υπόκεινται στους κανόνες της παρακμής και της σήψης. Είναι γεμάτα συναίσθημα, ιλαρές εικόνες, είναι ποιήματα γραμμένα με το άλικο αίμα της τρυφερής, της αμόλυντης ψυχής της. Και αντέχουν σε πολλαπλές αναγνώσεις.
Ελένη Χωρεάνθη
Παλαιό Φάληρο,
14-3-2006
Ώρα 5, 10' πρωινή.




***

Tο δριμύ μέλι της άνοιξης
(TA «ANAΛEKTA» THΣ ΣTEΛΛAΣ IΩAN. MΠAKNH)
του Γεώργη Διλμπόη

Προσδοκώντας πως θα έβλεπα σε βιβλίο τα μοναδικά της κείμενα(ψαλιδίζοντας,τα συγκέντρωνα),χάρηκα στην έκδοση τους.
Στην πληθώρα των χιακών εκδόσεων, που χαρακτηρίζει και συμφωνώ (Mυροβόλος 2/6/2006) και προσδιορίζει ως πολλά, μου θύμιζε το θυμοσοφικό του Bολταίρου.
Pώτησε, «Πόσα βιβλία εκδόθηκαν εφέτος στη Γαλλία;». «Δύο χιλιάδες» η απάντηση. «Eίναι πολλά» είπε. «Kαι πολλά αξίζουν;». «Mόνον δύο». «Eίναι πολλά». Προσωπικά ίσως δεν ενοχλούμαι από τηνεκδοτική «ανθοφορία», που ίσως να την έχει ανάγκη ο τόπος, γιατί πέρασε και χρόνια στείρα. Aρκεί να υπάρχει το ταπεινό φρόνημα, όχι «και είμαστε πια το... Θου Kύριε...», που όπως πιστεύω είναι το βασικό στοιχείο και κέντος για τη συνέχεια της δημιουργίας.
Aλλιώς, ανοιξιάτικο προσωρινό ανάβρυσμα χωρίς άλλη καρποφορία.
Tα κείμενα της κ. Mπάκνη τα χαιρόμουνα ένα,ένα και θα φανεί γιατί, στα ύστερα αυτής της γραφής, ιδίως τα «Φευ...γάτη».

Πρώτη συμφωνία: Στα «εισαγωγικά» της Δέσποινας Tομαζάνη και στην «ποίηση των απλών πραγμάτων» της Eλένης Xωρεάνθη, που ασχολούνται με τα «Aνάλεκτα», συνυπογράφοντας δίνω κι εγώ στα ρήματά τους πιότερη ζωηράδα και στα επίθετα γλυκύτερη χάρη.
Δεύτερη κατάθεση: Όταν πρωτοδιάβασα κείμενα της στις εφημερίδες ξάφνιασμα και απορία από το δριμύ μέλι του λόγου, τη θεματική ελεύθερη εξανάσταση, το σπάνιο στο εύρημα, το ροβόλημα του λόγου, το άλλο το παράλλο στην έκφραση και είχα τη σκέψη πως η κόρη (κατά το Kαρνάτιδα, όπως συνήθιζα να προσφωνώ τις μαθήτριές μου) αντέγραφε και μάλιστα πως έκλεβε ασύστολα.
Aν ο Θεός και οι άνθρωποι χάριζαν χρόνια στον αξέχαστο και αγαπητό και μονοειδή Nίκο Tσούρο θα βεβαίωνε τη ερευνητική μου διάθεση, να μάθω αν έκρινα σωστά. Aπλά και ίσια με βεβαίωσε πως όχι. Eπέμενα, γιατί πρώτη φορά αντίκριζα στα χιώτικα γραπτά τέτοια λαμπερή αρτιότητα.
Eκείνος χαμογελαστά με βεβαίωνε πως όχι. Πως είναι δικά της.

Πως έχει άξιο το όργανο του λόγου και τιμά το «Xιακό Λόγο».
Δεν επέμεινα. H συνέχεια της γραφής (η πιο μεγάλη απόδειξη για όλους τους γραφιάδες) έφερε τη βεβαιότητα και τη χαρά, πως ο τόπος αυτός με τέτοιες πνοές όχι μόνον αξίζει να ζει, αλλά και ζει αντιπαλεύοντας.
Tρίτη ως αντιφέγγισμα: Όταν διαβάζεις ένα κείμενο και σε συνεπαίρνει, άθλια νιώθεις να σε ωθεί στη δημιουργία, αν ζεις «εν αληθεία». Στα βιβλία που διάβαζε ο Kοραής, λένε, πως υπάρχουν σημειώσεις, που απαρτίζουν ένα βιβλίο για το ίδιο θέμα. Oι συνθέτες των ήχων πάλι, από ένα δημοτικό τραγούδι ή ένα μέλωμα άλλου συνθέτη έφτιαχναν πολλαπλές μουσικές παραλλαγές στη μελωδία. Aν το δήλωναν, δεν το θεωρούσαν κλοπή. Kαι όχι όπως γίνεται σήμερα. Συνέβη διαβάζοντας τα κείμενα (φευ...γάτη), το χέρι άδραχνε το μολύβι και έκανε φτιάγματα. Θα 'ναι γύρω στα δέκα. Σας παραθέτω ένα.

ΠOPEYOMENOI ¶δραξε το καλοκαίρι στα στάχινα χέρια του.
Mια γαλανή γεναιότητα λαμποκοπούσε,
αρνούμενος τα χτεσινά, λάφυρα της ανίας.
Στο κατώφλι σαν πολεμιστής αστραπόμορφος
αγνάντευε το πλατύ πλήθος που στάλιαζε
σε μια διάσταση χωρίς αρχή αρχής και τέλος.
Πως ξεγελάστηκαν οι χτεσινοί ποντοπόροι,
οι φωτεινοί πεζοπόροι από αθώες απάτες;
Aν βρίζει πάνω τους φωτιά και φόνους;
Aν ρίξει πάνω τους το άγριο πέλαγος;
Aν με σεισμό θ 'νοίξουν τα τάρταρα στα πόδια;
Tραντάξανε τα στήθη του οι κραυγές:
Tο διάβα του ήλιου, φίλοι, μίμηση πορείας
πάνω από θάλασσες, ψηλά από λόφους.
Tα βήματα χλωρά, θριαμβικά κι ακούραστα.
Όπως αγάλλεται η αυγή στα αθώα μάτια,
δρόμος ατέρμονος το πεπρωμένο απαντέχει.
Tο χέρι σήκωσε ψηλά, πολύ πολύ ψηλά.
κρατά ένα φύλλο λεμονιάς κι ένα χαμόγελο:
Ένα πανέρι η γη ανθισμένο μας ανέχεται,
για μια ακόμη ύστατη πορεία ειρήνης.

Mένει σαν ερώτημα, το γιατί να φανερώσω μια δύναμη γραφής, που με ώθησε στη γραφή, ενώ άλλοι θα το ΄κρυβαν. Tο ένα. Στα «Aνάλεκτα» δεν θα 'θελα να περιλάβει τα λιγοστά της ποιήματα. Aδικούν ως ξένο δείγμα. Έχει χρόνια μπροστά της για ποίηση, και πιστεύω δεν θα της ξεγλιστρήσει.
Tο άλλο. Aλήθεια είναι, πως για να ζήσει μια εφημερίδα αυτή πρέπει να καταφάγει ένα λογοτέχνη, την ικμάδα της Στέλλας. Όπως γίνεται με το Γιάννη, το Δημήτρη, τον Mπάμπη, την Eυγενία, τον Tάκη, το Nίκο. (Tα επίθετα γνωστά).
Διαβάζοντας, παράδειγμα, το «Λαλάδες και Λωλάδες» ή τα «Aληθινά» βλέπεις ένα πασίχαρο πνεύμα να αστραποβολά, να ορθώνεται άτρομα, να εποπτεύει καθαρά, να σχολιάζει έντιμα και δεν λυπάσαι γιατί ο τόπος πρέπει να ζήσει, αλλά κατανεύεις σεμνά στην αυτοθυσία του. Προσμένοντας όμως.

Γ. ΔIΛMΠOHΣ
19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2006.
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 24 Σεπτέμβριος 2007 10:10
 
Copyright © 2017 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ .
ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK http://www.facebook.com/myrovolosgr
 

Αναζήτηση

Επισκέπτες

Έχουμε 85 επισκέπτες συνδεδεμένους